Al meer dan 44 jaar maken honden deel uit van mijn leven.

Als kind en tiener voelde ik intuïtief aan hoe ik met onze Mechelse herders kon omgaan wanneer ze vol energie en opwinding uit hun kennel kwamen. Door aanwezig te zijn zonder meteen te reageren, en hen de tijd te geven, kwam er vanzelf rust. Vanuit die rust ontstond echt contact.

Later, met mijn eigen Mechelse herder pup Tosca, liet ik me beïnvloeden door wat “hoorde”. Ik ging naar de hondenschool, waar ik leerde dat ze moest luisteren, dat ze dominant was en dat ik haar de baas moest blijven. Korte leiband, slipketting… Tosca luisterde perfect, maar vandaag weet ik dat ze dat vooral deed om correcties te vermijden. Ik kende toen nog weinig van hondentaal en vertrouwde op wat mij werd aangeleerd.

De connectiemethode bracht mij terug naar wat ik als kind al intuïtief aanvoelde: dat echte verbinding begint bij begrijpen.

In het samenleven met mijn huidige hond Pippa, een Springer Spaniël heb ik geleerd geen verwachtingen meer te hebben. Pas wanneer we onze verwachtingen loslaten kunnen we onze  hond leren zien zoals hij écht is.  Er zijn voor je hond en je hond laten zijn als een individu met zijn eigen gevoelens is een mooie uitvalsbasis om samen de wereld te ontdekken. Daarbij kan je je hond steunen en begeleiden als hij het moeilijk heeft. Het is een zoektocht naar een manier van samenleven waarbij alle leden van de groep gelukkig kunnen zijn.